DWA POKOLENIA ORTOPEDÓW
W lutym bieżącego roku odszedł mój ukochany tato Lech Sidorski. Smutek i żałoba przyczyniły się do podjęcia decyzji, aby w skrócie przedstawić jego życiorys i życiorys mojego dziadka Tadeusza, który był również lekarzem ortopedą.

DZIADEK, TADEUSZ SIDORSKI
Urodził się 23 stycznia 1927 roku, zmarł 24 października 2004 roku.
W czasie II wojny światowej, po aresztowaniu i uwięzieniu ojca w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen, będąc nastolatkiem pracował zarobkowo. Równocześnie uczęszczał na tajne komplety, przerabiając materiał pierwszych klas gimnazjalnych.
W 1943 roku aresztowany przez Niemców uciekł z transportu i do końca wojny ukrywał się w leśniczówkach w powiecie mieleckim. Przystąpił do konspiracji niepodległościowej. W 1944 roku w czasie akcji „Burza” złożył przysięgę jako żołnierz Armii Krajowej.

Po wyzwoleniu i otwarciu szkół we wrześniu 1944 roku został przyjęty do III klasy w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stanisława Konarskiego w Mielcu, w którym po przyśpieszonych
kursach w maju 1946 roku uzyskał świadectwo dojrzałości.

Po maturze i powrocie ojca z obozu koncentracyjnego przeniósł się z rodzicami i bratem do Wrocławia.
W 1946 roku rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Wrocławskiego. Dyplom lekarza uzyskał w 1951 roku, kończąc studia na wrocławskiej Akademii Medycznej. Już będąc na III roku studiów, w 1949 roku, zaczął pracować na pełnym etacie w Wojewódzkim Szpitalu we Wrocławiu na Oddziale Chirurgiczno-Ortopedycznym. W szpitalu tym pracował do 1964 roku.
W 1957 roku uzyskał tytuł specjalisty II stopnia w zakresie ortopedii i chirurgii urazowej. Dodatkowo w 1971 roku uzyskał specjalizację I stopnia w zakresie rehabilitacji.
W 1957 roku został powołany do służby wojskowej. Pracował wówczas przez dwa lata w Wojskowym Szpitalu Okręgowym we Wrocławiu na Oddziale Chirurgii Urazowej, na etacie starszego asystenta.
Po odejściu z wojska i powrocie do Szpitala Wojewódzkiego, w latach 1959-1964 prowadził w Klinice Ortopedycznej Akademii Medycznej we Wrocławiu ćwiczenia z zakresu ortopedii dla studentów V roku Wydziału Lekarskiego.
Od 1953 do 1964 roku prowadził Wojewódzkie Ambulatorium dla dzieci po chorobie Heinego-Medina oraz od 1953 do 1986 roku, przez 33 lata, pełnił obowiązki konsultanta w Sanatorium Ortopedyczno-Rehabilitacyjnym dla dzieci w Trzebnicy, gdzie pod koniec lat pięćdziesiątych wprowadził działalność operacyjną.
Od 1957 roku, przez 25 lat, pracował dodatkowo w Katowickiej Wytwórni Protez, a po reorganizacji w Wojewódzkiej Poradni Zaopatrzenia Ortopedycznego na stanowisku przewodniczącego Komisji Protezowej.

W 1964 roku, w wyniku konkursu, objął stanowisko ordynatora Oddziału Ortopedyczno-Urazowego w Miejskim Szpitalu im. Ludwika Rydygiera we Wrocławiu.
W 1965 roku uzyskał we wrocławskiej Akademii Medycznej stopień naukowy doktora medycyny.

W 1970 roku, w wyniku konkursu, objął stanowisko ordynatora Oddziału Ortopedyczno-Urazowego w Szpitalu Kolejowym we Wrocławiu, który prowadził przez 22 lata aż do emerytury, na którą odszedł w 2003 roku.

W okresie pracy na stanowisku ordynatora wyspecjalizował 9 asystentów II stopnia z zakresu ortopedii i chirurgii urazowej oraz 4 asystentów I stopnia.
Będąc na emeryturze pracował w niepełnym wymiarze godzin w Głównym Ośrodku Badań Lotniczo-Lekarskich, w Wojewódzkiej Poradni Sportowo-Lekarskiej oraz w Zakładach Lecznictwa Ambulatoryjnego w Kątach Wrocławskich.

W okresie aktywności zawodowej trwającej 54 lata, opublikował z współpracownikami 30 prac o charakterze klinicznym.
Od 1952 roku był członkiem Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i członkiem Zarządu Oddziału Dolnośląskiego.
Organizował zjazdy naukowe.

OJCIEC, LECH SIDORSKI
Urodził się 7 lipca 1952 roku, zmarł 13 lutego 2026 roku.
Absolwent IX Liceum Ogólnokształcącego we Wrocławiu, studiował na Akademii Medycznej we Wrocławiu na Wydziale Lekarskim. Dyplom uzyskał w 1979 roku.
Po uzyskaniu dyplomu rozpoczął pracę na Oddziale Ortopedyczno-Urazowym Szpitala Kolejowego we Wrocławiu oraz w Kolejowym Pogotowiu Ratunkowym.
W 1983 roku uzyskał I stopień specjalizacji, a w 1991 roku II stopień w zakresie ortopedii i traumatologii.

Uczestniczył w licznych kursach i stażach doskonalących z zakresu ortopedii, między innymi z zakresu artroskopii, mikrochirurgii ręki, osteosyntezy kości, endoprotezoplastyki. Uczestniczył wielokrotnie w zjazdach, dniach ortopedycznych, szkoleniach w kraju, w Niemczech i Szwajcarii.
Od 1991 roku pracował na stanowisku starszego asystenta oddziału. Przez wiele lat był kierownikiem ostrych dyżurów dla Wrocławia. Szkolił studentów i młodych lekarzy.
Wykonywał skomplikowane zabiegi ortopedyczne stanowiące przekrój wszelkich urazów i innych zabiegów ortopedyczno-urazowych. Wykonał ponad 100 endoprotezoplastyk stawów biodrowych.
Na Oddziale Ortopedycznym Szpitala Kolejowego pracował 23 lata. Przez 6 lat był konsultantem i ortopedą sportowym w Głównym Ośrodku Badań Lotniczo-Lekarskich we Wrocławiu. Pełnił też funkcję biegłego Sądu Okręgowego w Legnicy.
Od stycznia 2003 roku do 12 lutego 2026 roku (do końca życia) pracował w Przychodni NZOZ MultiMedyk we Wrocławiu przy placu św. Macieja jako kierownik Poradni Ortopedycznej oraz w Prywatnym Gabinecie Ortopedyczno-Chirurgicznym.

Piotr Sidorski