logowanie



Gościmy

Naszą witrynę przegląda teraz 30 gości 
Prawo i medycyna - RODO w praktyce lekarskiej Drukuj
Ocena użytkowników: / 0
SłabyŚwietny 

RODO w praktyce lekarskiej

W związku z wejściem w życie 25 maja 2018 r. Ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych, którą stosuje się do ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w zakresie określonym w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) RODO, lekarz, lekarz dentysta prowadzący indywidualną praktykę jest zobowiązany do działań określonych poniżej.

I. Poinformowanie pacjentów o przetwarzaniu ich danych osobowych poprzez umieszczenie w widocznym miejscu informacji zawierającej następujące elementy:

  • dane kontaktowe administratora danych osobowych pacjentów – indywidualna praktyka lekarska imię i nazwisko lekarza;
  • cele przetwarzania danych osobowych – prowadzenie dokumentacji medycznej w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;
  • podstawa prawna przetwarzania – Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania, Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 czerwca 2008 r. w sprawie zakresu niezbędnych informacji gromadzonych przez świadczeniodawców, szczegółowego sposobu rejestrowania tych informacji oraz ich przekazywania podmiotom zobowiązanym do finansowania świadczeń ze środków publicznych;
  • odbiorcy danych osobowych pacjentów – lekarze, podmioty lecznicze, podmioty diagnostyczne, serwisy sprzętu komputerowego, NFZ, ZUS;
  • okres, przez który dane osobowe powinny być przechowywane – zgodnie z przepisami ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta – 20 lat od końca roku, w którym dokonano ostatniego wpisu w dokumentacji medycznej, okres ten ulega przedłużeniu do 30 lat od końca roku, w którym nastąpił zgon pacjenta na skutek uszkodzeń ciała lub zatrucia;
  • prawo pacjenta do żądania dostępu do danych osobowych, ich sprostowania i usunięcia lub ograniczenia przetwarzania lub wniesienia sprzeciwu wobec ich przetwarzania, z uwzględnieniem szczególnych zasad dotyczących danych o zdrowiu i okresów przechowywania dokumentacji medycznej,
  • prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego – prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych;
  • informacja, czy podanie danych osobowych jest wymogiem ustawowym lub umownym oraz czy osoba, której dane dotyczą, jest zobowiązana do ich podania – podanie danych osobowych jest obowiązkowe ze względu na konieczność prowadzenia dokumentacji medycznej;
  • informacje o zautomatyzowanym podejmowaniu decyzji, w tym o profilowaniu – informacje podawane przez pacjentów nie są wykorzystywane do podejmowania decyzji w sposób zautomatyzowany i dane pacjentów nie są profilowane.

Zgodnie z art. 4 pkt. 4 RODO profilowanie oznacza dowolną formę zautomatyzowanego przetwarzania danych osobowych, które polega na wykorzystaniu danych osobowych do oceny niektórych czynników osobowych osoby fizycznej, w szczególności do analizy lub prognozy aspektów dotyczących efektów pracy tej osoby fizycznej, jej sytuacji ekonomicznej, zdrowia, osobistych preferencji, zainteresowań, wiarygodności, zachowania, lokalizacji lub przemieszczania się.

II. Prowadzenie rejestru czynności przetwarzania danych osobowych zawierającego następujące informacje:

  • dane kontaktowe administratora danych osobowych – nazwa i adres praktyki;
  • cele przetwarzania danych osobowych – udzielanie świadczeń zdrowotnych oraz prowadzenie dokumentacji medycznej pacjentów, którzy korzystają z usług medycznych wykonywanych w praktyce lekarskiej;
  • opis kategorii osób, których dane dotyczą, oraz zakres danych – dane osobowe pacjentów: imię, nazwisko, PESEL, adres zamieszkania oraz dane wrażliwe dotyczące stanu zdrowia pacjentów, dane osobowe pracowników praktyki przetwarzane w celu realizacji obowiązków wynikających z kodeksu pracy;
  • kategorie odbiorców, którym dane zostały lub zostaną udostępnione: lekarze, podmioty lecznicze, podmioty diagnostyczne, technicy dentystyczni, serwisy sprzętu komputerowego, NFZ, ZUS;
  • informacje o przekazywaniu danych do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej wraz z dokumentacją opisującą zastosowane zabezpieczenia w tym procesie – nie dotyczy ze względu na to, że dane osobowe pacjentów nie są przekazywane do państw trzecich i organizacji międzynarodowych;
  • planowane terminy usunięcia danych osobowych – zgodnie z przepisami ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta;
  • ogólny opis zastosowanych zabezpieczeń technicznych i organizacyjnych – dokonana została ocena skutków przetwarzania danych osobowych i wprowadzone zostały środki organizacyjne zapewniające ich ochronę, stosowane jest szyfrowanie danych osobowych pacjentów, pseudonimizacja, wykorzystywane są środki techniczne i organizacyjne mające na celu zapewnienie poufności i integralności systemów przetwarzania danych oraz przeprowadzane są oceny ich skuteczności, dostęp do danych osobowych posiadają wyłącznie osoby upoważnione, dokumentacja medyczna przechowywana jest w szafie zamykanej na klucz, przeprowadzono szkolenie pracowników oraz opracowano stosowne dokumenty.

Pseudonimizacja oznacza przetwarzanie danych osobowych w taki sposób, aby nie było możliwe zidentyfikowanie, do kogo one należą, bez dostępu do innych informacji, przechowywanych bezpiecznie w innym miejscu. Polega on na zastępowaniu jednego atrybutu (bardzo często nietypowego) w zapisie innym atrybutem. W założeniu proces pseudonimizacji powinien być odwracalny, co oznacza, że dane, które zostały zaszyfrowane, można odszyfrować za pomocą odpowiedniego klucza.

W opracowaniu rejestru czynności przetwarzania danych osobowych można wykorzystać dane zawarte w polityce bezpieczeństwa informacji oraz w przypadku prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej – w instrukcji zarządzania systemem informatycznym, które powinny być wprowadzone w indywidualnych praktykach lekarskich na podstawie przepisów dotyczących ochrony danych osobowych obowiązujących przed 25 maja 2018 r.

III. Zgłaszanie naruszeń ochrony danych osobowych

Na podstawie przepisu art. 33 rozporządzenia RODO, w przypadku naruszenia ochrony danych osobowych, administrator bez zbędnej zwłoki w miarę możliwości nie później niż w terminie 72 godzin po stwierdzeniu naruszenia – zgłasza je organowi nadzorczemu prezesowi Urzędu Ochrony Danych Osobowych, chyba że jest to mało prawdopodobne, by naruszenie to skutkowało ryzykiem naruszenia praw lub wolności osób fizycznych. Do zgłoszenia przekazanego organowi nadzorczego po upływie 72 godzin dołącza się wyjaśnienie przyczyn opóźnienia.

Podmiot przetwarzający (osoba serwisująca sprzęt medyczny z cyfrowym zapisem danych z przeprowadzonych badań pacjentów, osoba dokonująca rozliczeń z NFZ) po stwierdzeniu naruszenia ochrony danych osobowych bez zbędnej zwłoki zgłasza je administratorowi.

Zgłoszenie musi co najmniej opisywać:

  • charakter naruszenia ochrony danych osobowych, w tym w miarę możliwości wskazywać kategorie i przybliżoną liczbę osób, których dane dotyczą oraz kategorie i przybliżoną liczbę wpisów danych osobowych, których dotyczy naruszenie;
  • Imię i nazwisko oraz dane kontaktowe inspektora ochrony danych lub oznaczenie innego punktu kontaktowego, od którego można uzyskać więcej informacji;
  • możliwe konsekwencje naruszenia danych osobowych;
  • środki zastosowane lub proponowane przez administratora w celu zaradzenia naruszeniu ochrony danych osobowych, w tym w stosownych przypadkach środki w celu zminimalizowania jego ewentualnych negatywnych skutków.

Jeżeli informacji nie da się udzielić w tym samym czasie, można je przekazać sukcesywnie bez zbędnej zwłoki. Administrator dokumentuje wszelkie naruszenia ochrony danych osobowych, w tym okoliczności naruszenia ochrony danych osobowych, jego skutki oraz podjęte działania zaradcze. Dokumentacja ta musi pozwolić organowi nadzorczemu weryfikowanie przestrzegania niniejszego artykułu.

Zgodnie z art. 34 rozporządzenia RODO, jeżeli naruszenie ochrony danych osobowych może powodować wysokie ryzyko naruszenia praw lub wolności osób fizycznych, administrator bez zbędnej zwłoki zawiadamia osobę, której dane dotyczą, o takim naruszeniu.

Zawiadomienie jasnym i prostym językiem opisuje charakter naruszenia ochrony danych osobowych oraz zawiera przynajmniej informacje i środki zawarte w zgłoszeniu do prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Zawiadomienie nie jest wymagane w następujących przypadkach:

  • administrator wdrożył odpowiednie techniczne i organizacyjne środki ochrony i środki te zostały zastosowane do danych osobowych, których dotyczy naruszenie, w szczególności środki takie jak szyfrowanie, uniemożliwiające odczyt osobom nieuprawnionym do dostępu do tych danych osobowych;
  • administrator zastosował następnie środki eliminujące prawdopodobieństwo wysokiego ryzyka naruszenia praw lub wolności osoby, której dane dotyczą;
  • wymagałoby ono niewspółmiernie dużego wysiłku. W takim przypadku wydany zostaje publiczny komunikat lub zastosowany zostaje podobny środek, za pomocą którego osoby, których dane dotyczą, zostaną poinformowane w równie skuteczny sposób.

 

Jeżeli administrator nie zawiadomił jeszcze osoby, której dane dotyczą, o naruszeniu ochrony danych osobowych, organ nadzorczy – biorąc pod uwagę prawdopodobieństwo, że to naruszenie ochrony danych osobowych spowoduje wysokie ryzyko – może od niego tego zażądać lub może stwierdzić, że

spełniony został jeden z warunków dotyczących braku konieczności takiego zawiadomienia.

IV. Uzupełnienie dotychczas zawieranych umów o powierzenie przetwarzania danych osobowych

Zgodnie z art. 28 rozporządzenia RODO jeżeli przetwarzanie ma być dokonywane w imieniu administratora, korzysta on wyłącznie z usług takich podmiotów przetwarzających, które zapewniają wystarczające gwarancje wdrożenia odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych, by przetwarzanie spełniało wymogi rozporządzenia i chroniło prawa osób, których dane dotyczą.

Przetwarzanie przez podmiot przetwarzający odbywa się na podstawie umowy lub innego instrumentu prawnego, które podlegają prawu Unii lub prawu państwa członkowskiego i wiążą podmiot przetwarzający i administratora, określają przedmiot i czas trwania przetwarzania, charakter i cel przetwarzania, rodzaj danych osobowych oraz kategorie osób, których dane dotyczą, obowiązki i prawa administratora.

Umowa powierzenia przetwarzania danych osobowych jest konieczna w sytuacji, gdy administrator przekazuje swoje obowiązki w zakresie przetwarzania danych innemu podmiotowi, np. firmie informatycznej, firmie serwisującej sprzęt medyczny zapisujący dane o przeprowadzonych badaniach, firmie opracowującej oprogramowanie do prowadzenia praktyki lekarskiej, podmiotom przechowującym i udostępniającym dokumentację medyczną, biuru rachunkowemu lub księgowej, firmie prowadzącej rozliczenia z NFZ, firmie serwisującej sprzęt komputerowy.

Rozporządzenie RODO określa szczegółowo treść umowy powierzenia przetwarzania danych.

Wzory powołanych dokumentów dostępne są na stronie internetowej DIL.

Aktualnie opracowywany jest kodeks postępowania dla podmiotów wykonujących działalność leczniczą, którego celem jest zapewnienie odpowiedniego poziomu ochrony pacjentów w związku z przetwarzaniem ich danych osobowych. Stosowanie kodeksu będzie świadczyło o wywiązywaniu się z obowiązków nałożonych przez RODO na administratorów danych oraz podmioty przetwarzające, które działają na rynku podmiotów wykonujących działalność leczniczą. »

24 sierpnia 2018 r. weszła w życie Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw, opublikowana w Dz. U. z 2018 r., poz. 1532.

Zgodnie z nowelizacją ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych od 1 lipca 2018 r. prawo do wyrobów medycznych, na zasadach dotyczących świadczeniobiorców do 18. roku życia, u których stwierdzono ciężkie i nieodwracalne upośledzenie albo nieuleczalną chorobę zagrażającą życiu, które powstały w prenatalnym okresie rozwoju dziecka,

lub w czasie porodu, przysługuje również świadczeniobiorcom posiadającym orzeczenie:

  • znacznym stopniu niepełnosprawności,
  • niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Na podstawie zmiany ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty lekarzowi, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydentury, pełniącemu dyżur medyczny, w ramach realizacji programu specjalizacji, przysługuje wynagrodzenie na podstawie umowy o pracę, zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne.

Minister zdrowia przekazuje środki finansowe niezbędne do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w trybie rezydentury, w tym dyżurów medycznych na podstawie umowy zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne zatrudniającym tych lekarzy.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydentury może zobowiązać się do wykonywania zawodu lekarza na terytorium RP w podmiocie wykonującym działalność leczniczą, który udziela świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w łącznym okresie dwóch lat z pięciu kolejnych lat przypadających od dnia uzyskania potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, w łącznym wymiarze czasu pracy odpowiadającym co najmniej równoważnikowi jednego etatu i otrzymać w zamian wynagrodzenie zasadnicze wyższe o kwotę 700 zł miesięcznie, w przypadku szkolenia specjalizacyjnego w priorytetowej dziedzinie medycyny lub 600 zł miesięcznie, w przypadku szkolenia specjalizacyjnego w dziedzinie medycyny innej niż priorytetowa.

Priorytetowymi dziedzinami medycyny są: anestezjologia i intensywna terapia, chirurgia onkologiczna, geriatria, ginekologia onkologiczna, hematologia, medycyna ratunkowa, medycyna rodzinna, neonatologia, neurologia dziecięca, onkologia kliniczna, onkologia i hematologia dziecięca, patomorfologia, pediatria, psychiatria dzieci i młodzieży, radioterapia onkologiczna i stomatologia dziecięca.

Deklarację dotyczącą zobowiązania lekarz składa na piśmie do podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne zatrudniającego lekarza. Deklaracja zawiera:

  • imię (imiona) i nazwisko lekarza;
  • nazwisko rodowe;
  • numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;
  • nazwę specjalizacji;
  • numer prawa wykonywania zawodu;
  • oświadczenie lekarza, że zobowiązuje się do wykonywania zawodu na terytorium RP w podmiocie wykonującym działalność leczniczą, który udziela świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w łącznym okresie dwóch z pięciu kolejnych lat przypadających od dnia uzyskania potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, w łącznym wymiarze czasu pracy odpowiadającym co najmniej równoważnikowi jednego etatu;
  • zobowiązanie do zapłaty kary, w przypadku niewywiązania się ze złożonego oświadczenia;
  • datę i podpis lekarza składającego deklarację.

Zwiększone wynagrodzenie zasadnicze przysługuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym lekarz złożył deklarację.

W przypadku pobierania zwiększonego wynagrodzenia zasadniczego w okresie krótszym niż okres szkolenia specjalizacyjnego, dwuletni okres wykonywania zawodu ulega proporcjonalnemu skróceniu.

Wojewoda, który potwierdził zakończenie szkolenia specjalizacyjnego, niezwłocznie zawiadamia lekarza na piśmie o okresie realizacji zobowiązania. Do okresu szkolenia specjalizacyjnego nie wlicza się okresów nieobecności lekarza w pracy w przypadkach określonych w ustawie. Lekarz jest obowiązany niezwłocznie przekazać wojewodzie, który potwierdził mu zakończenie szkolenia specjalizacyjnego, pisemną informację o okresach i miejscach realizacji zobowiązania, terminie zakończenia jego realizacji, zamiarze wykonywania zawodu lekarza poza terytorium RP, podmiocie wykonującym działalność leczniczą, w którym realizowane jest zobowiązanie, oraz każdorazowej jego zmianie.

Podmioty, w których był zatrudniony lekarz, lub NFZ w przypadku lekarzy wykonujących zawód w ramach praktyki zawodowej, które zawarły z nim umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, wystawiają na wniosek lekarza zaświadczenie, w którym potwierdzają okres oraz wymiar czasu, w którym udzielał on świadczeń opieki zdrowotnej stanowiących realizację zobowiązania. Lekarz jest obowiązany dostarczyć, do właściwego wojewody, zaświadczenie w terminie 60 dni od zakończenia realizacji zobowiązania.

W przypadku niewywiązania się z zobowiązania lub zaprzestania realizacji programu specjalizacji, lekarz jest obowiązany do zapłaty kary w wysokości równej 75% iloczynu liczby miesięcy pobierania zwiększonego wynagrodzenia zasadniczego, oraz kwoty odpowiednio 700 zł, w przypadku gdy lekarz ten odbywał szkolenie specjalizacyjne w priorytetowej dziedzinie medycyny albo 600 zł, w przypadku gdy lekarz ten odbywał szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie medycyny innej niż priorytetowa.

Za zaprzestanie realizacji programu specjalizacji nie uznaje się zmiany specjalizacji wynikającej z orzeczenia lekarskiego o istnieniu przeciwwskazań do kontynuowania specjalizacji w dotychczasowej dziedzinie, jeżeli lekarz złoży ponownie deklarację. Kara ulega zmniejszeniu proporcjonalnie do okresu, w jakim lekarz wykonywał zawód zgodnie z zobowiązaniem. Od decyzji właściwego wojewody w przedmiocie nałożenia kary, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do tego wojewody.

W przypadku lekarza, który złożył deklarację w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zwiększone wynagrodzenie zasadnicze wypłaca się od 1 lipca 2018 r.

Na podstawie zmiany art. 44 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, lekarzowi który wykonuje czynności w ramach świadczeń pomocy doraźnej lub w przypadku niecierpiącym zwłoki, o którym mowa w art. 30, albo wykonuje zawód w podmiocie wykonującym działalność leczniczą, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w tym podmiocie, przysługuje ochrona prawna należna funkcjonariuszowi publicznemu.

Zgodnie z nowelizacją ustawy o działalności leczniczej 1 stycznia 2028 r. uchylony zostanie przepis art. 96 stanowiący, iż pracownicy wykonujący zawód medyczny i posiadający wyższe wykształcenie, zatrudnieni w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, mogą być, po wyrażeniu na to zgody na piśmie, zobowiązani do pracy w wymiarze przekraczającym przeciętnie 48 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym.

W latach 2018-2020 w ramach umów z NFZ o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansuje się koszty wzrostu wynagrodzeń lekarzy i lekarzy dentystów posiadających specjalizację. Finansowanie zapewnia podwyższenie lekarzom spełniającym łącznie warunki określone w ustawie, wynagrodzeń zasadniczych do wysokości 6750 zł miesięcznie, w przeliczeniu na pełny etat oraz związane z tym podwyższenie dodatku za wysługę lat.

Środki finansowe świadczeniodawcy przeznaczają dla lekarzy, spełniających łącznie następujące warunki:

1. są zatrudnieni na podstawie stosunku pracy u świadczeniodawców, którzy zawarli z NFZ umowy obejmujące udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w warunkach całodobowych lub całodziennych i uczestniczą w udzielaniu tych świadczeń,

2. zobowiążą się wobec pracodawcy do nieudzielania odpłatnie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa wyżej, u innego świadczeniodawcy realizującego umowę z NFZ z co najmniej jednego z zakresów, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt. 3, 4, 6–12, 15 i 16 ustawy, to jest:

  • leczenia szpitalnego;
  • opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień;
  • świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej;
  • leczenia stomatologicznego;
  • lecznictwa uzdrowiskowego;
  • zaopatrzenia w wyroby medyczne, na zlecenie osoby uprawnionej, oraz ich naprawy, o których mowa w ustawie o refundacji;
  • ratownictwa medycznego;
  • opieki paliatywnej i hospicyjnej;
  • świadczeń wysokospecjalistycznych;
  • programów lekowych określonych w przepisach ustawy o refundacji;
  • leków stosowanych w chemioterapii określonych w przepisach ustawy o refundacji;

z wyłączeniem świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych w hospicjach, zakładach opiekuńczo-leczniczych, zakładach pielęgnacyjno-opiekuńczych, zakładach rehabilitacji leczniczej i zakładach opieki długoterminowej.

W przypadku lekarza zatrudnionego na podstawie stosunku pracy u świadczeniodawcy, o którym mowa w pkt. 1, przed dniem złożenia zobowiązania, któremu obniżono wynagrodzenie w okresie 5 miesięcy poprzedzających złożenie tego zobowiązania, świadczeniodawca ten przeznacza środki finansowe na podwyższenie wynagrodzenia tego lekarza o kwotę nieprzekraczającą różnicy między kwotą 6750 zł miesięcznie i kwotą miesięcznego wynagrodzenia przed jego obniżeniem. Powyższy przepis stosuje się w przypadku przerwy w zatrudnieniu trwającej krócej niż 3 miesiące.

Zobowiązanie albo jego cofnięcie lekarze składają pracodawcy na piśmie ze skutkiem od pierwszego dnia miesiąca wskazanego przez lekarza, nie wcześniej jednak niż od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym je złożono.

Pracodawca jest obowiązany do podwyższenia wynagrodzenia lekarza od pierwszego dnia, w którym zobowiązanie stało się skuteczne.

W przypadku niewywiązywania się z zobowiązania lekarz jest obowiązany do zapłaty pracodawcy kary w wysokości równej 75% iloczynu liczby miesięcy pobierania nienależnego zwiększonego wynagrodzenia oraz kwoty odpowiadającej temu zwiększeniu, z uwzględnieniem związanego z nim zwiększenia dodatku za pracę w porze nocnej, dodatku za pracę w niedzielę i święta oraz dni wolne od pracy, wynikające z przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy, dodatku za pracę w ramach pełnienia dyżuru medycznego, dodatku za pozostawanie w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz dodatku za wysługę lat oraz składek na ubezpieczenie społeczne, Fundusz Pracy, Fundusz Emerytur Pomostowych i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W razie sporu o karze orzeka sąd pracy.

Cofnięcie zobowiązania lub niewywiązanie się z niego może stanowić podstawę do obniżenia wynagrodzenia do wysokości ustalonej przed złożeniem tego zobowiązania. Przy zmianie dotychczasowych warunków umowy o pracę lub innego aktu stanowiącego podstawę nawiązania stosunku pracy nie mają zastosowania przepisy ograniczające dopuszczalność wypowiadania warunków takiej umowy lub aktu.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego NFZ może ogłosić na stronie Biuletynu Informacji Publicznej oddziału wykaz podmiotów leczniczych, wraz ze wskazaniem profili lub rodzajów komórek organizacyjnych, w których może wystąpić zagrożenie braku dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej lub ciągłości ich udzielania, ze względu na zbyt małą liczbę lekarzy mogących udzielać świadczeń opieki zdrowotnej w tych podmiotach.

Przepisów dotyczących kar i obniżenia wynagrodzenia nie stosuje się w przypadku lekarza, który podejmie zatrudnienie w podmiocie leczniczym wymienionym w tym wykazie, obejmujące wykonywanie świadczeń opieki zdrowotnej w ramach wymienionych w nim profili lub rodzajów komórek organizacyjnych.

Lekarze składają zobowiązania do nieudzielania odpłatnie świadczeń opieki zdrowotnej u innego świadczeniodawcy po raz pierwszy w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

Pracodawca jest obowiązany do podwyższenia wynagrodzenia od 1 lipca 2018 r., jeżeli lekarze ci złożą zobowiązanie, ze skutkiem od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu złożenia zobowiązania.

mec. Beata Kozyra-Łukasiak