logowanie



Gościmy

Naszą witrynę przegląda teraz 70 gości 
Mistrzowie wrocławskiej medycyny – szkice do portretów Drukuj
Ocena użytkowników: / 0
SłabyŚwietny 
Spis treści
Mistrzowie wrocławskiej medycyny – szkice do portretów
Stanisław Krzysztoporski w anegdotach
Wszystkie strony

Stanisław Krzysztoporski

1900-1978. Doktor medycyny, profesor, specjalista
położnik i ginekolog.

Stanisław Krzysztoporski (Zdjęcie Historia Wydziału Lekarskiego... W. Kozuschek)Absolwent Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. W 1927 r. uzyskał stopień naukowy doktora medycyny. Do 1939 r. był asystentem, a następnie adiunktem w Klinice Położniczo-Ginekologicznej Uniwersytetu Warszawskiego (kierownik: prof. Adam Czyżewicz). W latach 1929-1934 pracował również jako lekarz Kasy Chorych w Warszawie. Brał udział w kampanii wrześniowej jako kapitan-lekarz, dowódca 92. Samodzielnego Szpitala Chirurgicznego. Dostał się do niewoli sowieckiej i został komendantem 205. Szpitala Krajowego dla ciężko rannych żołnierzy w Cumoniu koło Łucka. W 1941 r. znalazł się we Lwowie, gdzie pracował do czasu okupacji niemieckiej jako lekarz na Oddziale Położniczo-Ginekologicznym w Szpitalu Ubezpieczalni. Podczas okupacji, do 1942 r., ukrywał się i pracował w różnych zawodach, a następnie jako chirurg i ginekolog w szpitalu w Białej Podlaskiej. W 1942 r., po łapance ulicznej, był więźniem Majdanka. Po udanej ucieczce z obozu karnego wyjechał do Warszawy. Po wojnie, w 1944 r., podjął służbę wojskową, a następnie został lekarzem ginekologiem w Centralnej Poliklinice Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie.

7 stycznia 1946 r. został adiunktem Kliniki Położnictwa i Chorób Kobiecych we Wrocławiu. Po habilitacji w 1947 r. mianowano go docentem z zakresu położnictwa i ginekologii, a w 1948 r. jako zastępca profesora objął kierownictwo Katedry i Kliniki Położnictwa i Chorób Kobiecych UiP we Wrocławiu. Czynnie uczestniczył w pracach Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, przez dwie kadencje był przewodniczącym Oddziału Wrocławskiego i członkiem honorowym PTG. Był również działaczem Klubu Demokratycznego Pracowników Nauki Uniwersytetu Wrocławskiego Wojewódzkiego Komitetu Obrońców Pokoju we Wrocławiu. W 1949 r. mianowany został profesorem nadzwyczajnym. W 1954 r. opuścił Wrocław, uprzednio oskarżony o plagiat podczas pracy nad wydanym w 1951 r. podręcznikiem” Fizjopatologia ciąży”. Do czasu przejścia na emeryturę w 1971 r. był kierownikiem Katedry i II Kliniki Położnictwa i Ginekologii Akademii Medycznej w Łodzi. Odznaczony został m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polskim i Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł w 1978 r.

Zainteresowania i osiągnięcia naukowe: zagadnienia fizjopatologii ciąży i mechanizmu porodowego, onkologia ginekologiczna – wykorzystanie promieni Roentgena, konflikt serologiczny (wspólnie z profesorem Ludwikiem Hirszfeldem),udoskonalenie metod operacyjnych, balneoterapia pozauzdrowiskowa.

Bibliografia:
Tadeusz Laudański: Prof. dr hab. med. Stanisław Krzysztoporski. Ginekologia Polska, 1979, 6, 559-561.
Edmund Waszyński, Marian Obara: Stanisław Krzysztoporski (w:) Sylwetki zasłużonych ginekologów polskich. Poznań 1991, s. 91-93.

Zebrał i opracował Jerzy Bogdan Kos



 

Zaloguj się aby komentować.