logowanie



Gościmy

Naszą witrynę przegląda teraz 94 gości 
Wspomnienie pośmiertne - Prof. nadzw. dr hab. n. med. Jan Wnukiewicz Drukuj
Ocena użytkowników: / 13
SłabyŚwietny 

Prof. nadzw. dr hab. n. med. Jan Wnukiewicz

31.01.1945-10.12.2013 r.

Jan Wnukiewicz urodził się 31 stycznia 1945 r. w Dubrowie między Nowogródkiem a Lidą na Kresach Rzeczypospolitej jako najstarszy syn Władysławy z d. Połubieńskiej i Adolfa Wnukiewiczów. Miał czworo rodzeństwa: Jadwigę, Władysławę, Antoniego i Irenę. W 1959 r. repatriował do Polski. Szkołę średnią – Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza ukończył w 1962 r. w Olsztynie. Po maturze, w wieku 17 lat, zdał egzamin wstępny na Wydział Lekarski WAM w Łodzi, ale z powodu nieosiągnięcia pełnoletności, nie mógł tych studiów rozpocząć. Zdecydował się więc na przyjazd do Wrocławia, gdzie podjął naukę w Państwowej Szkole Medycznej Techników Fizjoterapii we Wrocławiu, uzyskując w roku 1965 tytuł technika fizjoterapii, co wielokrotnie w istotny sposób pomagało mu w późniejszej pracy lekarza. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Ogólnolekarskim Oddziale Stomatologii Akademii Medycznej we Wrocławiu. Podczas studiów zaangażowany był w działalność ZSP, pełniąc funkcję przewodniczącego Komisji Nauki Rady Uczelnianej ZSP.

Jan Wnukiewicz (Fot. z archiwum rodziny)Dyplom lekarza dentysty uzyskał 11 listopada 1970 r. Od drugiego roku studiów do ich ukończenia pobierał stypendium naukowe. Jako stypendysta uczelni został zatrudniony na stanowisku asystenta w Klinice Chirurgii Stomatologicznej. Awansując na stanowisko st. asystenta, zatrudniony został w Klinice Chirurgii Szczękowo-Twarzowej, której poświęcił całe swoje życie zawodowe.

Stopień doktora nauk medycznych zdobył w 1976 r. na podstawie rozprawy pt. „Klinika i leczenie nadziąślaków w materiale Kliniki Chirurgii Szczękowej i Zakładu Chirurgii Stomatologicznej we Wrocławiu w latach 1968-73”, napisanej pod kierunkiem prof. dr. hab. Tadeusza Paweli, co spowodowało zatrudnienie go jako adiunkta. W 2002 r. złożył kolokwium habilitacyjne, w oparciu o pracę pt. „Ocena wartości diagnostycznej markerów proliferacji komórkowej PCNA, Ki-67, AgNORs oraz receptora naskórkowego czynnika wzrostu EGFR w leukoplakii błony śluzowej jamy ustnej”. W ślad za uzyskanym stopniem doktora habilitowanego został powołany na stanowisko profesora AM we Wrocławiu.

W latach 1997-2011, do momentu przejścia na emeryturę, pełnił funkcję kierownika Katedry i Kliniki Chirurgii Szczękowo-Twarzowej AM, a później UM we Wrocławiu. W okresie tym przyczynił się do znacznego rozwoju kliniki oraz pracującego w niej zespołu. Ośrodek stał się znany w całej Polsce i za granicą jako jednostka o silnej i ugruntowanej pozycji naukowej, a także profesjonalne miejsce leczenia w zakresie onkologii, traumatologii, wad rozwojowych, implantologii, stanów zapalnych, oraz rehabilitacji i fizjoterapii zarówno w chirurgii stomatologicznej jak i szczękowo-twarzowej.

Wiedzę oraz umiejętności zdobywał i ugruntowywał podczas licznych wyjazdów stypendialnych, stażowych i szkoleniowych do uznanych ośrodków naukowo-medycznych. Odbył m.in. kilkumiesięczne oraz kilkutygodniowe pobyty naukowe w Stanach Zjednoczonych jako stypendysta Fundacji Kościuszkowskiej, Rosji w ramach stypendium Ministerstwa Zdrowia, Debreczynie, Pradze, Dreźnie, Tuluzie, Frankfurcie nad Menem, Tybindze oraz kilku klinikach w Polsce na zaproszenie tychże ośrodków.

Prowadził aktywną działalność naukową, mającą odzwierciedlenie w ponad 250 publikacjach, w polsko- i obcojęzycznych opracowaniach książkowych oraz artykułach, rozdziałach, skryptach, komunikatach i doniesieniach zjazdowych, których był autorem lub współautorem. Charakterystyczne dla jego działalności naukowo-badawczej były przedsięwzięcia interdyscyplinarne z udziałem przedstawicieli innych dziedzin medycyny oraz nauk technicznych, potwierdzające otwartość na nowe wyzwania i odkrycia służące leczeniu ludzi i podnoszeniu komfortu życia pacjentów.

W ramach działalności promotorsko-szkoleniowej, wypromował 11 doktorów i sprawował opiekę nad 28 specjalistami z zakresu chirurgii stomatologicznej oraz szczękowo-twarzowej. Wielokrotnie występował również w roli recenzenta przewodów doktorskich i habilitacyjnych oraz w konkursach grantowych.

Na macierzystej uczelni dwukrotnie pełnił funkcję prodziekana ds. stomatologii, w latach 1999-2001 kierownika studiów doktoranckich, przez kilkanaście lat członka senatu AM i jego komisji, przez dwie kadencje występował w roli przewodniczącego uczelnianej komisji wyborczej. Pełnił także zaszczytną funkcję przewodniczącego konferencji dziekanów i prodziekanów akademii medycznych w Polsce. Przez 15 lat wypełniał obowiązki wojewódzkiego konsultanta ds. chirurgii szczękowo-twarzowej.

Dał się poznać jako niestrudzony organizator spotkań integrujących środowisko stomatologów, w szczególności, chirurgów szczękowo-twarzowych i implantologów z Polski oraz państw ościennych. Zainicjował trójstronne konferencje polsko-czesko-słowackie, które odbywają się regularnie raz w roku od 10 lat. Organizował i współorganizował liczne kongresy, konferencje, sympozja, kursy w zakresie chirurgii onkologicznej, implantologii, chirurgii czaszkowo-szczękowo-twarzowej, radiologii stomatologicznej.

Aktywnie działał w towarzystwach naukowych. Od 1970 r. jako członek Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego, a następnie przez dwie kadencje w latach 1988-96 prezes Oddziału Dolnośląskiego PTS. Od 1990 r. jako członek Amerykańskiej Akademii Dentystycznej im. Pierre Foucharda – sekcja polska. Był również członkiem i prezesem Polskiego Towarzystwa Chirurgii Jamy Ustnej i Chirurgii Szczękowo-Twarzowej a także Polskiego Towarzystwa Implantologii Stomatologicznej.

Za swoją działalność naukową oraz pracę wielokrotnie nagradzany był przez różne instytucje. Zdobył liczne nagrody rektorskie I,II i III stopnia za pracę naukową, dydaktyczną i organizacyjną. Został również odznaczony: Krzyżem Kawalerskim, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznaką PTS, Srebrną i Złotą Odznaką Honorową PTS, godnością Bene Meritus, Złotą Odznaką ZSP, Złotą Odznaką Honorową „Academia Medica Wratislaviensis Polonia”, Srebrną Odznaką Zasłużony dla Miasta i Województwa Wrocławskiego, Złotą Odznaką Towarzystwa Miłośników Wrocławia, Złotym Medalem za Długoletnia Służbę. Władze Stronia Śląskiego przyznały mu tytuł honorowego obywatela, ponieważ od początku lat 80., kiedy osiadł w Dolinie Białej Lądeckiej jako miejscu weekendowych i wakacyjnych pobytów, organizował pomoc dla mieszkańców gminy w formie naukowo-społecznych obozów studenckich, białych niedziel oraz jako ambasador tamtejszej ludności we wrocławskich klinikach i szpitalach.

Nade wszystko był jednak człowiekiem wielkiego ducha, odwagi, wiedzy, umiejętności i empatii. W kontaktach z ludźmi ujawniał swoją pogodną, otwartą wschodnią naturę. Z tych powodów nigdy nie brakowało wokół niego młodych lekarzy i adeptów sztuki medycznej, głodnych wiedzy, ale też ciepła, zrozumienia i szacunku dla wartości drugiego człowieka. W relacjach z pacjentami zawsze kierował się dobrem chorego i poszanowaniem dla każdego ludzkiego istnienia. Niesienie pomocy chorym i potrzebującym traktował poważnie i jako służbę, nie zamykając drzwi nawet podczas świąt czy wolnych dni i życzliwie odnosząc się do potrzebujących.

Jako człowiek szczodrze obdarowany został talentami. Poza tym, że był profesjonalistą w swojej dziedzinie i znakomitym chirurgiem o szerokich horyzontach, traktującym medycynę holistycznie, miał też piękny tenorowy głos. Podczas studiów występował jako chórzysta Opery Wrocławskiej, a w życiu codziennym śpiewał często i chętnie. Lubił też słuchać wybitnych głosów, szczególnie Luciano Pavarottiego. Grał na akordeonie. Doskonale znał historię powszechną Polski i Rosji. Pasjonowały go zwłaszcza dzieje wojenne. Świetnie orientował się w literaturze polskiej i rosyjskiej. Recytował z pamięci klasyków. Miał zdolności narracyjne – potrafił godzinami opowiadać ciekawe historie, przemycając dyskretnie naukę o liczących się wartościach i postawach życiowych.

Życie rodzinne łączył z pracą zawodową i naukową. Z żoną, Beatą Zboromirską-Wnukiewicz – dr nauk technicznych, kierownikiem Pracowni Materiałów Ceramicznych i Biotworzyw w Instytucie Elektrotechniki, stworzyli tandem nie tylko małżeński, ale również naukowy, czego efektem są liczne wspólne badania i publikacje na temat biomateriałów i biotworzyw wykorzystywanych w medycynie oraz udział w konferencjach i sympozjach. Rozumiejąc ideę interdyscyplinarności, zainteresowanie medycyną zaszczepił też w córce, Agacie Julii Wnukiewicz-Kozłowskiej, dr n. prawnych, która dzięki tej inspiracji, zajmuje się prawem medycznym, starając się o porozumienie i współpracę środowiska medycznego i prawniczego. Najistotniej jednak wpłynął na wybór zawodu dokonany przez syna – Witolda Jana Wnukiewicza, dr. n. med. i mgr. fizjoterapii, który kontynuuje rodzinną tradycję jako specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu. Co do wnuczek – Zosi, Marysi, Anieli i Adeli – ich wybory zawodowe jeszcze muszą poczekać, ale na pewno Dziadek, jako autorytet, przekazał im wiarę i przekonanie o konieczności poszanowania człowieka, nauki i pracy.

Rodzina

 

Zaloguj się aby komentować.